Mensenrechten Vandaag

Donderdag, mijn laatste dagje én de derde dag van de conferentie hoewel deze officiëel pas dinsdag is begonnen. Iedereen is – hopelijk – uitgerust van de vrije dag gisteren. Ik ga voor de eerste keer naar het overleg van Amnesty, dat een vast kantoor heeft op het VN Plaza. Het overleg begint al om half acht, maar ik hoef pas rond acht uur aanwezig te zijn. Ik stel me voor en iedereen feliciteerd mij weer met het winnen van de titel Holland’s Next Toplobbyist. We hebben het over het opnieuw open stellen van de petitie (waar ruim 600 duizend handtekeningen in drie maanden tijd voor werden opgehaald én ik zelf ruim 800 handtekeningen voor had verzameld), men wil graag een miljoen halen, voor een nieuwe headline. Over het conceptverdrag en op welke manier we hierop feedback gaan aandragen en wie hierover gaat. Een nieuw document van Amnesty wordt in drie talen gelanceerd met een uitleg dat dit aan diplomaten mag worden uitgedeeld. Het bevat meer achtergrondinfo over het belang van een sterk wapenhandelverdrag met persoonlijke verhalen van slachtoffers wereldwijd.

Formally dressed
Na dit overleg haast ik mij naar de VN waar het overleg van Control Arms aan de gang is. Ik krijg hier nog weinig van mee want al snel is het tijd om uit te gaan checken in het hotel. Ik ga snel mijn koffers pakken en plan welke kleding en schoenen ik in m’n handbagage wil hebben om zo mijn vlucht comfortabel te laten verlopen, momenteel ben ik uiteraard ‘formally dressed’. Daarna: op naar de conferentiezaal. Wederom de lelijke, simpele ruimte in het gebouw naast het officiële VN gebouw. De conferentie is al gestart, landen krijgen elk de tijd om zich uit te spreken voor of tegen een sterk Arms Trade Treaty (ATT). Het valt me op dat Ban Ki-moon er niet meer is en alleen de voorzitter spreekt. Ik hoor de landen Costa Rica, Nigaragua, Liechtenstein en nog een aantal. Iedereen spreekt zich zeer positief uit en ik vraag me dan ook af waarom er nog niet zo’n verdrag ligt. Zoals Wim had voorspeld, is het best saai. De landen beginnen hun toespraak met mooie woorden, bedankt voor deze gelegenheid, gefeliciteerd met uw aanstelling (richting de voorzitter), we hebben groot vertrouwen in de conferentie, we hopen en verwachten op een goede afloop etc etc. Dan pas volgt het eigen standpunt.

ATT in Afrika
Ik ga even later schoenen wisselen, helaas had mijn panty het begeven tijdens het aankleden en dacht ik: laat die maar zitten, dan maar met blote benen in mn ‘high heels’, helaas; toen liepen ze niet meer zo lekker. Pijnlijke voeten als resultaat. Bij terugkomst is het middagprogramma ingegaan. Dit keer gaat het over een ATT in Afrika. Wat Afrikaanse landen moeten weten, de presentatie van een Toolkit. Wat er is onderzocht, wat er in de verdragstekst staat en wat van belang is te weten over de inhoud. Veel Afrikaanse landen worden vertegenwoordigd door slechts één persoon die zelf geen kennis in huis heeft over wetten, verdragen en zaken die (on)mogelijk zijn als het gaat om een ATT. Daarom zetten meerdere organisaties, ook Control Arms, zich in om deze landen van informatie te voorzien. Onder andere zo’n toolkit kan hierbij helpen. Het is erg interessant te horen hoeveel Afrikaanse staten zich positief uitspreken. Het lijkt er op dat iedereen zijn negatieve commentaar voor zich houd.

Onder de indruk
Later ga ik iedereen van de NGO’s die ik heb leren kennen dag zeggen. Ik vlieg straks alweer terug naar Nederland. Ik hoor nog wat verhalen van de mensen nadat ik mijn positivisme uitsprak over het behalen van een sterk wapenhandel verdrag. Helaas, ik blijk Iran, Egypte en Irak te hebben gemist, zij blijken zeer negatief en hadden heel wat op- en aanmerkingen die een sterk verdrag wel degelijk in de weg gaan staan. Toch geef ik aan dat ik enorm onder de indruk ben van Control Arms, alle enthousiaste mensen, de kennis in huis, de services die zij bieden aan de verschillende landen, de onderzoeken die zijn hebben uitgevoerd etc. De campaigners hebben zo’n goed beeld van wat er aan de hand is en wat er moet gebeuren. De organisatie, infrastructuur en management zijn ongelofelijk goed uitgedacht. Als deze mensen het niet voor elkaar krijgen, dan lukt werkelijk niemand dit!

Rennen voor het vliegtuig
Ik ga terug naar mijn hotel en schrijf daar een kaartje voor het kantoor. Neem mijn handbagage mee naar boven om me om te kleden in één van de badkamers van ‘the office’ en zeg gedag tegen iedereen aanwezig. Ik hoor zulke leuke reacties en verhalen. Iedereen is benieuwd naar mijn blog en hoe ik het heb gevonden in New York, bij de VN, en vind het erg jammer dat ik maar zo weinig heb meegekregen van de ‘echte’ conferentie. Ik ga dan ook bij thuiskomst mijn blogs in het Engels vertalen. Dan is het tijd voor een taxi naar Grand Central, de bus naar JFK en de rij voor de incheckbalie van British Airways.

In het eerste vliegtuig zit ik naast een Nederlandse jongen die studeert in Australië, is geboren op Saba en een vader heeft die nu in België woont. Hij was op rondreis door de VS met medestudenten en wil in Australië blijven wonen. We hebben het erg gezellig met kletsen over allerhande onderwerpen en gaan later even een paar uur onze ogen sluiten. Hij moet ook door naar Amsterdam maar door vertraging worden we overgeboekt op een andere vlucht. We moeten rennen, zeggen ze bij de balie waar we onze nieuwe boardingpass krijgen. We mogen door de ‘Fast Track’ voor de security en rennen het halve vliegveld over. Uiteindelijk zijn we samen met nog twee meiden de laatste die het vliegtuig in komen rennen, snakkend naar adem.

Eenmaal in het vliegtuig duurt het nog erg lang voordat we in de lucht hangen. Mij maakt het even niet meer uit. Straks weer lekker in Nederland.

Dit wordt mijn vrije dag, zo had ik gehoopt. Maar we hebben om elf uur een meeting. Wel fijn dat het niet zo vroeg is, hoewel, het zal tot twee uur ’s middags duren en dat betekent: een kortere middag ter vrije besteding. In de dinnerroom aangekomen, waar de meeting wordt gehouden, vragen mensen me meteen de gekste dingen. Wat blijkt? Als opwarmertje moeten we mensen zoeken in de groep die een muziekinstrument spelen, van wiskunde houden, ook naar hetzelfde land hebben gereisd als jij en meer gekke vragen. Erg leuk want zo leer je elkaar eens op een andere manier kennen.

Concepttekst
De bijeenkomst gaat over de concepttekst voor het verdrag die nu is aangeleverd door de VN. Wij zullen hier dus weer commentaar op leveren en aanpassingen aankaarten met als doel een uiteindelijk verdrag dat echt sterk is en de wereld veiliger maakt. Vorig jaar hadden de VN ook een concept aangeleverd wat Control Arms toen van feedback had voorzien, dit gebruikten zij ook in de communicatie naar de vele verschillende lidstaten. Een tweede concepttekst betekent dus weer heel veel werk. Zeker als we alles weer willen vertalen en van feedback willen voorzien in onze communicatie naar alle landen toe. Er wordt gesproken over bepaald taalgebruik en omschrijvingen die niet strikt genoeg zijn, te flexibel of teveel aan vrije interpretatie overlaten. Aspecten die missen of niet expliciet genoeg genoemd worden. Erg interessant. Mensen doen ook erg actief mee en te merken is waar ieders interesse vandaan komt als het gaat om een sterk Arms Trade Treaty.

Te veel, te vol, te kleurrijk
De bijeenkomst loopt zelfs nog even uit. Ik had met Angeline, die ik gisteren leerde kennen, afgesproken om de stad te verkennen en dat gaan we dan ook doen. Na te hebben omgekleed en m’n spullen te hebben gepakt gaan Angeline en ik er op uit. We hebben het idee om de metro te nemen maar eenmaal bij het station wilden we eerst wat rondwandelen, uiteindelijk komen we in de prachtige hal van het Grand Central Station en maken we daar wat foto’s. Hier zit ook ‘tourist information’ en dus vragen we daar een plattegrondje. Het blijkt niet ver lopen te zijn naar het Central Park, zo lijkt en zo kunnen we meteen Times Square en Broadway meepikken. We beslutien dus verder te lopen en al snel staan we midden op Times Square. De lichtreclames komen je tegemoet en overal staan Disney- en Sesamstraatfiguren om mee op de foto te gaan. Het is Independence Day en dus nog drukker op straat dan normaal. Kinderen met Amerikaanse vlaggetjes, kroontjes van het vrijheidsbeeld en volwassenen die zijn uitgedost als ware VS-fanaten. Door de hoge gebouwen kun je nooit ver kijken, alleen omhoog. De gebouwen hangen bomvol met de drukste, gekste, opvallendste lichtreclames, maar waar moet je in godsnaam kijken? Het is te veel, te vol, te kleurrijk en wat mij betreft zwaar ‘overdone’.

Central Park
We lopen verder en al snel wordt het rustiger op straat, de lichtreclames worden minder en we lopen weer in een ‘gewoon’ New Yorks straatbeeld. Wat op het kaartje een stukje lopen leek, blijkt nu een heel eind te zijn. We worden al een beetje ongeduldig maar gelukkig zien we aan het eind van de straat al grote groene bomen staan. Toch nog steeds een eind lopen, maar het einde is in zicht. Eenmaal in Central Park valt direct de urinelucht op. Blijkbaar veel zwervers die hier hun behoefte doen, of zijn er zoveel hondjes die hier worden uitgelaten? We nemen het eerste het beste bankje in de schaduw want het is nog steeds pittig warm in NY. We eten een broodje en worden gek van de insecten op onze blote benen. Daarom lopen we maar snel verder het park in. Het is een park met geasfalteerde paden voor wandelaars, speciale zones voor fietsers en zelfse straatbrede wegen voor de paardenkoetsen, skeeleraars en skaters. Stoplichten kom je elke paar minuten tegen. Dit is relaxen op z’n Manhattan’s, dat is duidelijk.

Sex and the City
We komen bij het Central Park gedeelte aan dat ik herken uit Sex and the City. Het laantje omringt met bomen. Er staan grote standbeelden van voornamelijk dichters en Columbus, de ontdekker van Amerika. We maken wat foto’s en lopen verder, daar komen we aan bij de fontein en het meertje van Central Park. Al snel blijkt het later dan verwacht en dus besluiten we het park te verlaten. Ik moet ruim 30 ‘blocks’ lopen om terug te komen maar besluit dat dit niet zo’n ramp is. Uiteindelijk haal ik het toch niet om om zes uur in het hotel te zijn om met de anderen naar het vuurwerk te gaan kijken. Ik kom onderweg Samantha tegen, de media-adviseur van Control Arms, en zij geeft mij haar telefoonnummer en de nummers van een paar anderen. Omdat ik zo lang en veel heb gelopen wil ik liever eerst douchen en relaxed aankleden voordat ik op zoek ga naar de rest. Ondertussen sms ik de groep waar ze zijn en waar ik heen moet komen om ze te vinden.

Nieuwjaarsgevoel
Eenmaal onder de douche vandaan weet ik het adres. Ik begin te lopen maar het blijkt dat het nog heel lang duurt. Na enkele blocks bedenk ik me dat ze in West zitten en ik ben nog in East, dit ga ik dus nooit meer redden voordat het vuurwerk begint. Ik neem een taxi, hoe dichter bij we komen hoe meer verkeer en hoe langzamer het gaat. Eenmaal daar blijkt dat zij alweer verder zijn. Ik loop door de enorme mensenmassa. Uiteindelijk sta ik op het kruispunt waar zij ook zijn. Maar waar?? Het is volgepakt met mensen, ik loop rond en probeer me door de mensenmassa heen te wurmen. Dan zie ik Wim, onze Nederlander en de langste van het stel. Gelukkig, daar zijn ze. Nog geen drie minuten laten begint het vuurwerk! Om half tien stipt want er is in de VS geen reden om langer te wachten als het donker genoeg is. Vrijwel alle anderen die normaal nooit op the 4th of July in de VS zijn krijgen, net als ik, een nieuwjaarsgevoel.

Als de show afgelopen is, stromen we met de mensenmassa terug Manhattan in. Het is erg druk en dus besluiten we om eerste een drankje te doen en dan pas naar huis te gaan. We zijn met een grote groep en besluiten om met taxi’s naar het hotel te gaan. Uiteindelijk even duur of zelf goedkoper dan allemaal een metrokaartje kopen. Het was een geslaagd dagje!

Dag twee van de conferentie, hoewel, gisteren is deze niet gestart. Ben benieuwd of dat vandaag wel gaat gebeuren. Er gaan al geruchten dat het ook vandaag niks wordt, maar ik ga uit van het goede. Om kwart voor negen hebben we een meeting met Control Arms in het VN gebouw en daar worden kort wat dingen uiteen gezet. Headline is uiteraard het uitstel van gisteren vanwege de Palestina-kwestie. Er wordt nog eens benadrukt dat we erg voorzichtig moeten zijn met de communicatie hierover omdat het zo gevoelig ligt. Uiteindelijk gaat het ons om een sterk wapenhandelverdag en we kunnen ons dus beter niet gaan mengen in de discussie of Palestina wel of niet mag mee doen en met welke status.

Optimisme
Tien uur in Conferentiezaal 4. Een veel minder mooie zaal, eigenlijk gewoon een groot klaslokaal. Veel stoelen, alles op één verdieping. Alle NGO mensen zitten achterin op stoelen zonder namen. Alle landen hebben weer hun eigen stoelen in de ruimte. Rond kwart voor elf, fashionably late, is het dan zover, Ban Ki-moon komt de ruimte binnen en vrijwel direct is iedereen stil. Er wordt gevraagd of iedereen wil gaan zitten, mensen die geen stoel hebben wordt verzocht de ruimte te verlaten naar een zaal waar video-streaming is van de conferentie. Ki-moon opent met een dankwoord vanwege de aanwezigheid van iedereen. Hij spreekt zijn optimisme uit en verwacht ieders samenwerking om tot een goed wapenhandel verdrag te komen. Hij komt met een aantal harde feiten over de wapenhandel en stelt meermalen dat de wereld vergeven is van wapens. Hoe dat mensenrechten schendt en vooral vrouwen en kinderen de dupe worden van gewapende conflicten. Dan stelt hij de voorzitter van de conferentie aan, de Argentijn Roberto Garcia Moritan. Ban Ki-moon spreekt een aantal positieve woorden en vraagt dan om een pauze van vijf minuten. Hij heeft even andere dingen te doen.

620.000 handtekeningen
Het klopt dat Ban Ki-moon andere zaken te doen heeft, namelijk de overhandiging van alle handtekeningen die de Control Arms campaigners hebben verzameld. Wereldwijd zijn er ruim 620.000 handtekeningen opgehaald en dat verdient een officieel moment. Er zijn in totaal vijf sprekers die allen iets met gewapend geweld te maken hebben gehad. Een vrouw die sexueel is misbruikt tijdens een gewapend conflict in haar land, een ex-kindsoldaat die nu priester is, een man die zijn geweer opgaf na de geweldadige dood van zijn beste vriend en zich sinds dien inzet voor de control arms beweging. Erg insprirend, als ook de toespraak van Ban Ki-Moon na het aanbieden van de handtekeningen. Hij gaf aan dat hij weet dat de meer dan 620 duizend handtekeningen staan voor miljoenen mensen die vragen om een een sterk wapenhandel verdrag. De handtekeningen en de inzet van velen voor een Arms Trade Treaty) is inspirerend voor hem en hij hoopt dat ook de lidstaten zullen inzien dat een wettelijk bindend verdrag de enige manier is om de wereld veiliger te maken voor ons allen. Hij hoopt dat er aan het einde van de maand een sterk verdrag ligt, want dat is wat de wereld nodig heeft. Prachtige, indrukwekkende woorden.

Vertaalkastje
Na de overhandiging ga ik terug naar het hotel om een blog te schrijven en later hoor ik dat de conferentie zich niet heeft hervat na de overhandiging. Ookal was het een ‘vijf minuten pauze’. Meneer de voorzitter, Garcia Moritan, had besloten meteen de lunchpauze te laten ingaan. Het middagprogramma is zoals altijd van 1 tot 3 en dus is iedereen, inclusief ik, weer om 3 uur aanwezig. Daar krijgen we een uiterst vriendelijke toespraak van Garcia, in het Spaans en dus kan ik mooi mijn vertaalkastje gebruiken. Erg grappig hoe hij door een vrouw wordt vertaald, de luisteraars weten wel dat het de woorden van Garcia zijn, zal men gedacht hebben. Hij hoopt dat we een ‘lovely lunch’ hebben gehad en dankt ons voor ons geduld (aangezien we gisteren om tien uur al hoopten te beginnen), graag vraagt hij om meer geduld en hij hoopt ons in volle getalen terug te zien om half vijf. Excuses hiervoor. Ondertussen maak ik kennis met een meisje genaamd Angeline uit Haïti, zij blijkt ook een vrijwilliger van Control Arms. Alleen wist zij niet van het Control Arms-kantoor in het Beekman Tower Hotel (waar vrijwel iedereen verblijft) en dus neem ik haar daarheen mee. Ik stel haar voor aan mensen en geef haar een rondleiding door ons office, met drie balkons, twee badkamers, meerdere vergaderzalen, toiletten en een keuken.

Stukje geschiedenis
Ik besluit om rond half vijf niet terug te gaan want er gaan meerdere stemmen op die aangeven dat ook om half vijf weer zal worden uitgesteld naar donderdag tien uur (na woensdag the 4th of July, Independence Day). Ik blijf op mn hotelkamer en schrijf een tweede blog, aangezien ik behoorlijk achter liep. Later ga ik langs bij de office, twee verdiepingen boven mijn kamer en hoor dat Palestina stoelen heeft gekregen tijdens de vergadering! Daar ging, voor een deel, het hele uitstel over. Ik heb dus een stukje geschiedenis gemist. Blijkbaar stond iedereen op, schoof een stuk op om plaatst te maken voor enkele Palestijnse afgevaardigden en werd er hoop uitgesproken dat niemand problemen had met wat ‘er gebeurde’. Het Vaticaan heeft toen direct hun teleurstelling uitgesproken maar dit had geen verdere consequenties. De ‘echte conferentie’ waarin ieder land zijn zegje doet over het ATT en wat er wel of niet in moet, gaat nog steeds niet van start.

4th of July
Ik blijf op kantoor hangen in de hoop dat we zo met een groepje gaan eten. Rond acht uur lopen we de stad in om een vorkje te prikken. Indiaas dit keer, heerlijk! We besluiten nog een drankje te doen in een bar om vervolgs voor middernacht weer thuis te zijn. Morgen is een ‘vrije dag’, maar aangezien er werk aan de winkel is en niet iedereen the 4th of July viert meeten we morgen om elf uur. Fijn, even lekker uitslapen!

Vandaag gaat het gebeuren, de kick-off van de VN-Wapenhandeltop. Alles klaar voor de grote dag. Sjiek jurkje, hold-ups, extra lagen make-up, parels in de oren, hoge zwarte pumps (die ik echt niet nodig heb), blank nagellakje in de handtas wanneer het ladder-alarm afgaat. Op naar de rij voor mijn badge. Tot mijn verrassing staat er amper een rij en ben ik binnen tien minuten bij de eerste balie voor een, ja wat is het? Een algemene check en ik mag vrijwel direct door naar nummer twee, een dubbelcheck, een foto en een handtekening. Ik krijg mijn pasje, compleet met de zojuist gemaakte foto én mijn handtekening. Mooi, er is nog tijd om naar de stunt te gaan.

Bodybags
Ik loop zo snel als mogelijk richting de stunt maar omdat het nog niet eens half tien zijn alleen de voorbereidingen nog gaande. Wel is er al veel pers aanwezig en Anna Macdonald van Oxfam geeft een interview waarbij de vrijwilligers met t-shirts, banners en de witte maskers achter haar staan als decor. Dan gaat de werkelijke stunt beginnen. De vrijwilligers gaan met hun witte maskers in de bodybags liggen, twee mensen houden een groot spandoek vast en twee anderen houden een kleinere banner op. Dan komen Louis en Oistein  (Oxfam Novib) aanlopen met nog eens een bodybag gevuld met kussens. Het lijkt alsof zij het volgende lijk komen aandragen. Er zijn een groot aantal journalisten, fotografen en cameramensen aanwezig. Mooi, want hoe meer aandacht voor dit onderwerp, hoe beter.

Oponthoud
Rond tien voor tien snel ik me naar het VN-gebouw want om tien uur staat het te gebeuren. Daar waar ik voor naar New York ben gekomen, de VN-top! Nog net op tijd kom ik binnen maar feitelijk komt iedereen rustig aan binnen druppelen. Ik ben onder de indruk van de enorme zaal die grote allure uitstraalt. Het is officiëel, ik ben bij de VN. Nog niet de helft van de stoelen is bezet. Kan iedereen zomaar te laat komen? Blijkbaar wel. Om half elf ziet het er nog steeds niet naar uit dat de conferentie elk moment geopend zal worden. De meeste ngo- mensen blijven rustig op het balkon zitten wachten. Ik wil niks missen maar heb dorst gekregen van het rondhangen in de zon bij de stunt en dus ga ik naar de kelder van het gebouw om wat te halen. Bij terugkomst nog steeds geen verandering

Palestina
Rond half twaalf wordt ook op het balkon duidelijk dat er oponthoud is omdat Palestina heeft gevraagd om stemrecht op deze top. Andere naties gingen daar tegenin en Egypte blijft pleiten voor stemrecht voor de Palestijnen. Om 12 uur komt er actie, een welgetelde 6 seconden. “Dames en Heren, wij willen een korte mededeling doen, wij gaan de conferentie uitstellen tot vijf uur.” Wat een domper, iedereen zit uren te wachten en uiteindelijk gaat er niks gebeuren. Gelukkig gaat het middagprogramma wel door.

Allemaal even enthousiast
Elke middag is er een pauze tussen één en drie voor lunch en ‘side-events’. Deze evenementen kunnen georganiseerd worden door een land, organisatie of coalitie, zoals Control Arms. Het eerste event was georganiseerd door Nederland in samenwerking met Parliamentairians for Global Action (een grote voorstander van een sterk wapenhandelverdrag). We kwamen aan in de conferentiezaal waar een enorme ronde tafel stond. Hieraan zaten zeker twintig mensen uit verschillende landen. Nederland opende de meeting en vertelde waarom zij een ATT zo belangrijk vinden. Daarna kwam uit elk werelddeel minimaal twee en soms zelfs vijf mensen uit elk een ander land aan het woord. Allen even enthousiast over een wapenhandelverdrag, hoe belangrijk het is, wat zij doen om andere staten te overtuigen, dat zij zich blijvend en ononderbroken zullen blijven inzetten voor de goede zaak. Het klonk allemaal prachtig en ik dacht: We kunnen met z’n allen volgende week weer onze koffer pakken want dat verdrag is eind deze week rond. Volgende week nog wat festiviteiten en handtekeningen zetten en DONE!

Frankrijk
Omdat de conferentie tot vijf uur is uitgesteld, heeft team Europa de meeting verzet van kwart over zes naar vier uur. Ondanks dat er weinig te doen lijkt zijn toch veel mensen druk, bezig, te laat of konden niet komen. Gelukkig hebben we toch een redelijk clubje en vandaag is er ook een Fransman aangekomen die ons alles kan vertellen over de positie van Frankrijk. Er wordt nogmaals doorgenomen wanneer de meetings zijn en wanneer er extra meetings moeten worden ingelast. Wie er notulen schrijft en op welke manier we elkaar op de hoogte gaan houden. De meeting heeft nu nog meer een informatief karakter dan dat het echt de diepte in gaat omdat helaas nog weinig van de grond is gekomen.

Rond vijf uur ging een ieder weer richting de prachtige VN-zaal om daar de openingsceremonie, met zeven uur vertraging, te aanschouwen. Helaas na bijna een uur werd ons verteld dat men ons hoopt terug te zien, morgen om tien uur in Conference room 4, een andere zaal blijkbaar. Erg jammer want ik was nou juist zo benieuwd naar de start, de sprekers, wat er wordt gezegd, door wie, hoe het zou werken met de vertaalkastjes, maar helaas, alles was in het Engels en dus goed te volgen voor mij.

Nederlandse ambassadeur
Die avond is er een bijeenkomst georganiseerd bij de Japanse deligatie. Er zijn kort een paar sprekers bij de aanvang en een groepje Afrikaanse artiesten die alles muziekaal begeleiden. Een bar met drankjes zorgt voor lekkere alcoholische versnaperingen en het buffet zorgt voor toastjes met verschillende soorten kaas. Verse groenten met yoghurt dip en een stellage met heerlijk vers fruit. Dames en heren van de catering brengen stokjes tomaat, mozarrella, basillicum rond, spiesjes met kip en mini gazpacho’s. Ik maak kennis met de heer H.E. Mr. Paul van den IJssel, onze ambassadeur. Hij is van mening dat er weinig valt te verbeteren aan het Nederlandse standpunt en dus dat er meer te halen valt bij anderen landen. Wij (de Nederlanders/Nederlandse politiek) hebben al één van de beste uitgangspunten, zo zegt hij. Hoewel dat voor een groot deel waar is mag Nederland natuurlijk best een voorbeeldpositie aannemen en zich duidelijker uitspreken op alle punten waardoor ook Nederland zich uitspreek voor niet zomaar een wapenhandelverdrag maar een sterk wapenhandelverdrag.

Betonnen jungle
Na afloop gaan de meesten naar het Control Arms Office wat zich bevind in het hotel waar de meesten van ons ook verblijven. We drinken nog een wijntje en eten wat brood met kaasjes die over waren van het event. Veel mensen druipen af en uiteindelijk blijf ik over met een paar van onze campaigners. We praten vooral over onze landen, waarom we New York niet ‘all-that’ vinden maar meer van natuur en échte jungle houden in plaats van de betonnen jungle die NY is. Uiteindelijk is het tot onze grote schrik al bijna één uur ’s nachts en gaat iedereen snel naar zijn kamer. Morgen om kwart voor negen een volgende Control Arms meeting.

Na een kort nachtje hoor ik de wekker om zes uur afgaan. Ik moet opschieten en kan niet blijven snoozen want we (Hector en ik) worden om half zeven in de lobby verwacht. Vandaag is de grote dag voor Julius Arile, onze renner uit Kenia. Al ruim zes jaar zet hij zich in voor een ATT (Arms Trade Treaty) als campaigner van Oxfam Novib in zijn land. We nemen snel de taxi naar Central Station, ook al is dat amper tien minuten lopen vanaf ons hotel; we hebben haast. Daar nemen we de metro naar Queens waar de wedstrijd wordt gelopen. Overal zien we renners met flitsende pakjes, iedereen lijkt zijn zondag fris te willen beginnen. De race van tien kilometer begint al snel en Julius mag vooraan starten aangezien hij al veel goede tijden heeft weten neer te zetten. Dan is het zover, na ruim 25 minuten horen we dat de nummer 1 renner in aantocht is. En ja hoor! Het is onze Julius! Hij eindigt de 10K run met een ‘stunning’ 29 minuten en 33 seconden! Het was nog ruim drie minuten wachten op de nummer twee van deze ochtend. Een mooi begin van onze dag!

Ik hoor in de metro dat velen hun badge gaan ophalen in het VN gebouw, maar ik weet niet waar mijn accreditatiebrief is. Na wat rondgebel en gemail kom ik erachter dat deze pas ’s avonds kan worden gereld. Nog even geen badge voor mij dus. Niet heel erg, de conferentie begint pas morgen, maar in de ochtend kan er een dikke rij staan en de conferentie begint stipt om tien uur. Ik hoop dus dat ik de openingsceremonie niet mis.

Applausje
Om twaalf uur komen we samen in de Sjomannskirken (een Noorse Kerk) met alle Control Arms campaigners. Een groep van ruim 60 mensen stelt zich allen kort voor en ik ontvang zelfs een applausje als ze horen dat ik een wedstrijd heb gewonnen en daarom voor een paar dagen in New York ben. Na een warm welkom, uitdelen en doornemen van wat grote stencilpakketten, mededelingen en aanmoedigende woorden splitsen we op in de verschillende continenten. Ik zit bij Europa met alle NGO-mensen die momenteel in New York zijn om te lobbyen. Er worden afspraken gemaakt over wanneer we samen komen, wie er notulen bijhoudt, hoe we contact houden met elkaar. Inhoudelijk gaat iedereen persoon in op de status van zijn of haar land. Hoe staan zij tegenover een ATT, zijn ze positief, spreken ze zich uit, houden ze zich op de achtergrond en dat soort zaken. Er wordt besproken met welke landen we willen spreken en met welk doel. Ik sta ervan versteld hoe goed dit alles georganiseerd is en ik denk: met deze mensen en met zoveel passie en intellect in huis, moet het wel goed komen met dat wapenhandelverdrag!

Spanje – Portugal
Na de meeting is de EK-finale van Spanje – Portugal aan de gang. Ik loop met een groepje mee naar een pub die bom vol staat met supporters van verschillende pluimage. Het staat 1-0 voor Spanje en al snel scoren ze een tweede goal. Ik denk: ok, Spanje gaat winnen en ik ben nu écht moe. Ik besluit even kort naar het hotel te gaan en de wedstrijd niet verder te kijken.
Tijdens de meeting in de Noorse kerk hoorde ik dat er een voorbereiding wordt gehouden voor de stunt morgenvroeg tijdens de opening van de VN Wapenhandel top. Het leek me leuk om heen te gaan en het is om vijf uur. Na een kort uurtje op mn kamer te hebben gehangen loop ik richting het VN gebouw. Er lopen veel campaigners rond met bodybags, witte maskers, plastic speelgoedpistooltje die kunnen knallen, banners, kortom alles om een duidelijke boodschap bij de pers achter te laten. Helaas hoor ik dat de stunt morgen om half tien zal zijn, en ik moet vanaf negen uur in de rij gaan staan voor mijn badge. Ik blijf nog even bij de voorbereidingen en de discussie wat de beste actie zal zijn, en wens ze veel succes voor morgen ochtend.

Morgen de grote dag
De voorbereidingen voor morgenvroeg, DE opening, zijn in volle gang. Iedereen probeert zich zo goed mogelijk voor te bereiden en alle logistiek wordt gefine-tuned. Wim van IKV Pax Christi is nog druk met collega’s en zegt te sms’en wanneer ze gaan eten. Rond zeven uur hoor ik van hem dat ze al snel zijn gaan eten en dus besluit ik even iets bij de supermarkt tegenover ons hotel te halen. Ik ben te moe om zelf nog mensen op te zoeken om een vorkje mee te prikken. Een nacht goede slaap kan geen kwaad met een drukke en vast heel indrukwekkende dag voor de boeg.

Eenmaal op Schiphol staat er een enorme rij bij British Airways. Vakantietijd. Na een behoorlijk poosje wachten krijg ik te horen: ‘Mevrouw u staat op stand-by voor deze vlucht, het is niet zeker of u mee mag, de vlucht is overboekt.’ Maar, ik heb een vlucht naar New York binnen een uur na aankomst in London… ‘Britisch Airways gaat er voor zorgen dat u deze vlucht haalt, oh nee, ik zie hier dat u ook op stand by staat voor de vlucht naar New York.’ Zucht, ok dan, ik laat geen stress toe, het komt vast goed en kom ik vandaag niet in NY aan, dan wel morgen. Maar ik heb geluk, bij de gate hoor ik dat ik een upgrade heb gekregen en ik heb een uiterst comfortabele vlucht naar London. Ook de vlucht naar New York gaat gewoon door.

Na een lange reis kom ik op het warme John F. Kennedy aan met een vertraging van bijna een uur. Er rijden bussen naar Manhattan dus dat komt goed uit. Overal staan de airco’s op volle toeren te draaien en dat is niet bepaald een overbodige luxe. Rond half zeven ’s avonds loop ik m’n hotel binnen waar ik Wim van IKV Pax Christi en een club van Control Arms zie staan. Zij gaan op naar een restaurantje, en na me even opgefrist te hebben, schuif ik later bij hen aan. Inmiddels is het voor mij dan alweer twee uur ’s nachts met een vermoeiende ‘ik-moet-in-mn-krappe-vliegtuigstoel-blijven-zitten’ dag achter de rug, maar ik ben uiterst benieuwd naar iedereen. Zo ontmoet ik mensen van Oxfam, campaigners van Control Arms en een tweetal Oxfam-mensen uit Kenia waaronder Julius, die tevens een hardloper blijkt te zijn.

Na het eten willen sommigen nog wat biertjes drinken en ook dat wil ik meemaken, vanuit de gedachte dat ik mezelf meteen wil laten zien. Al snel druipen een aantal mensen af en ik blijf uiteindelijk over met Hector, iemand die bij Control Arms betrokken is vanuit weer een andere organisatie uit Mexico. Hij logeert in Harlem, wat ruim 45 minuten reizen is. Ik vertel hem dat ik verbaasd was een tweede bed op mijn kamer aan te treffen en dat als hij geen zin heeft dat hele eind nog te reizen, hij bij mij kan blijven slapen. Hij is erg blij met dit aanbod, want we hadden juist te horen gekregen dat Julius de komende ochtend om acht uur in Queens een ‘10K’ (kilometer) ging lopen. Wij willen hier graag bij aanwezig zijn en dus moeten we om half zeven in de lobby klaar staan. Dit betekent: een kort nachtje.

Na een vermoeiende dag en een leuke introductie aan een deel van het Control Arms team, val ik doodmoe in slaap, met de airco luid draaiend. Dat wilde Hector graag.

Jurkjes, check. Panties, check. Make-up, check. Pumps, check. Pareloorbelletjes, check. Uiteraard mag aan mijn uiterlijke vertoning niks ontbreken om me;:A) volledig op mn gemak te kunnen voelen en B) op z’n minst een goede eerste indruk achter te laten bij de afgevaardigden van de VN-lidstaten. Document met Myths & Misperceptions over het ATT (ofwel; het internationale wapenhandelverdrag), check. Sheet met Killerfacts, check. Informatie omtrent voor- en tegenstanders, check. Wil uiteraard goed beslagen ten ijs komen en me niet uit het veld laten slaan door het eerste het beste tegenargument.Laptop, check. Telefoon, check. Camera, check. Communicatie is key. Zeker met een blog om bij te houden én veel te veel mensen die benieuwd zijn naar de foto’s en mijn ervaringen.

Politiek
Sinds woensdag 13 juni ben ik bezig me voor te bereiden op wat komen gaat. Maar hoe doe je dat? Ben je eigenlijk ooit wel helemaal voorbereid op je eerste VN conferentie? Zeker als je nog nooit een Eerste of Tweede Kamergebouw van binnen hebt gezien. Hup, gewoon richting een VN-top. Hoewel er veel mensen mij de politiek in hebben willen praten (en nog), is dat nog steeds geen ambitie van me, kwestie van: ik denk op andere manieren meer voor de mensheid te kunnen betekenen. Dit moet natuurlijk ook nog maar bewezen worden. Hoewel dit een mooi begin is, als lobbyist van Amnesty International, IKV Pax Christi en Oxfam Novib.

Arrogant of geïnteresseerd?
Momenteel ben ik nog rustig bezig met mijn vertrek. Tuurlijk slaat mijn fantasie op hol met betrekking tot de mensen die er zullen zijn, waar ik mee zal spreken, die ik tegenkom, waar ik kennis mee ga maken. Je weet nooit wanneer je oog in oog komt te staan met de afgevaardigden uit China, Brazilië, Syrië, de VS of Rusland. Hoe zijn ze, hoe komen ze over, vriendelijk, nors, kortaf, arrogant, betrokken of geïnteresseerd? Tsja, als je twee dagen lang bij de VN-top aanwezig gaat zijn, de opening meemaakt en alle lidstaten hun woordje hoort doen heb je natuurlijk kans om ze op een later moment de hand te schudden en een praatje te maken. In het Engels? Ook weer zoiets, spreekt men dat allemaal? En wat blijft er van mijn Engels-skills over als ik weet dat ik met een regeringsleider van India te maken heb?

Menselijker
Op dit moment ben ik nog helemaal kalm. Ik ga me nog even rustig inlezen. Rust vanavond goed uit. Heb een lange reis voor de boeg en verheug me op mijn eerste avondje New York. Want buiten het feit dat ik naar de VN-top ga, ben ik natuurlijk ook voor de eerste keer ooit in de VS en dus meteen goed; in NY! Ik ga alles in me opnemen én laat jullie via mijn blog meegenieten. Alle ins and outs, zoals ik ze zie en meemaak wil ik jullie brengen. Het hoeft geen soap te worden, maar graag wil ik de VN-onderhandelingen over wapenhandel iets menselijker en dichterbij brengen. Want gaat het niet om de toekomst van ónze wereld?