Untitled-3

Traangas en rubber kogels tijdens Istanbul Pride – Amnesty-medewerkers geraakt

Afgelopen zaterdag ging een video van de Londen Pride viral waarin te zien is hoe een politieagent zijn vriend ten huwelijk vraagt. Ook hield de Londense burgemeester Sadiq Khan, de eerste islamitische burgemeester van een Europese miljoenenstad, een iconische toespraak in solidariteit met de LGBTI-beweging. De stemming tijdens de Istanbul Pride van afgelopen zondag was echter alles behalve optimistisch. 

Door Engin Evren, Turkije-medewerker voor Amnesty Nederland

Lees verder

Het webteam van Amnesty International is verantwoordelijk voor www.amnesty.nl, Amnesty op Twitter en Facebook en alle andere digitale uitingen van Amnesty in Nederland.
featured_pride

Istanbul bereidt zich voor op de jaarlijkse Gay Pride

Afgelopen zondag was het opnieuw raak in het centrum van Istanbul. De Turkse oproerpolitie zette traangas, waterkanonnen en rubberen kogels in om de Trans Pride mars voor transseksuelen uiteen te drijven. Honderden politieagenten blokkeerden de toegang tot het centrale Taksimplein. De mars werd ruw uiteengedreven. De jaarlijks terugkerende Trans Pride, die dit jaar tijdens de Ramadan valt, is traditioneel het startsein voor de Istanbul LGBTI+ Pride Week. Amnesty International is een actie gestart om de Turkse LGBTI-activisten te steunen. Doe mee aan de Urgent Action en stuur een brief aan de gouverneur van Istanbul om de Gay Pride wél te laten doorgaan.

Door Engin Evren, Turkije-medewerker voor Amnesty Nederland.

Lees verder

Het webteam van Amnesty International is verantwoordelijk voor www.amnesty.nl, Amnesty op Twitter en Facebook en alle andere digitale uitingen van Amnesty in Nederland.
© REUTERS/Ammar Awad

Films met iets extra’s

Op vrijdag 18 maart begint het jaarlijkse Movies that Matter Festival in Den Haag. Een week lang films, documentaires, discussies en debatten over mensenrechten.  Een vast onderdeel van dit festival is Amnesty’s programma A Matter of ACT, waarbij tien mensenrechtenactivisten in het zonnetje worden gezet. Onze filmtips voor een mooie avond uit mét verdieping.

Door: Elke Kuijper, media officer bij Amnesty Nederland
Lees verder

Elke Kuijper
werkt sinds 2002 bij Amnesty International, sinds 2015 als Voorlichter. Houdt zich bezig met (social) media, pers en de website van Amnesty International.
featured_jaarboek

Laat ons in godsnaam Gekke Gerritje zijn

Vandaag verschijnt ons Jaarboek. De boodschap daarvan is deprimerend. Dat sluit nauw aan bij het treurige gevoel dat veel mensen met mij zullen hebben als ze de krant lezen. Het is crisis. We hebben een humanitaire crisis in Syrië. Een vluchtelingencrisis in de omliggende regio, die zich uitbreidt naar Europa. Maar de meest pijnlijke crisis is wat mij betreft de leiderschapscrisis, die steeds zichtbaarder wordt.  

Door: Eduard Nazarski, directeur Amnesty International Nederland

Lees verder

(1953) is directeur van Amnesty International Nederland. Hiervoor werkte hij o.a. bij Vluchtelingenwerk Nederland. Hij woont in Utrecht.

Syrisch homostel bouwt nieuwe toekomst op in Duitsland

Said en zijn partner Jamal werden in Syrië opgepakt en gemarteld vanwege hun politiek activisme. Via Libanon vluchtten ze naar Duitsland. Nu bouwen ze in Berlijn een nieuw leven op met dank aan het hervestigingsprogramma van de Verenigde Naties.

Lees verder

Amnesty Nederland maakt een selectie van blogs van Amnesty-medewerkers, experts, mensenrechtenverdedigers en gevangenen van over de hele wereld.
Oproerpolitie zet waterkanonnen in tegen Gay Pride deelnemers in Istanbul, 28 juni 2015 © REUTERS/Kemal Aslan TPX IMAGES OF THE DAY

#IstanbulPride #LoveWins

Gistermiddag verzamelde een kleurrijke, uitgelaten menigte zich op het Taksimplein in het hart van Istanbul. Zwaaiend met regenboogvlaggen maakten duizenden zich op voor de 13de Gay Pride, groter dan ooit: de organisatie verwachtte zo’n 100.000 deelnemers. Maar luttele minuten voor de mars om 17:00 uur zou beginnen, besloot de gouverneur van Istanbul de tocht plotseling te verbieden en stuurde hij de politie op de demonstranten af.

Door: Marjanne de Haan, Turkije-Coördinator Amnesty Nederland

Lees verder

Amnesty Nederland maakt een selectie van blogs van Amnesty-medewerkers, experts, mensenrechtenverdedigers en gevangenen van over de hele wereld.

Dit is pas het begin

Honderdzestig mensen die op een zonnige zondagochtend een wandeling maken in Podgorica, de hoofdstad van Montenegro. Het klinkt allesbehalve spectaculair, maar het belang van deze wandeling is moeilijk te overschatten. Deze honderdzestig mensen maakten deel uit van de tweede Gay Pride ooit in Podgorica. Ze gingen de straat op om gelijke rechten te eisen voor seksuele minderheden.

Gay Pride in Podgorica, Montenegro, november 2014

Gay Pride in Podgorica, Montenegro, november 2014

 

Vorig jaar was de Montenegro Pride het toneel van geweld: meer dan zestig mensen raakten gewond bij aanvallen van voornamelijk jonge hooligans. Hoewel de politie in 2013 op volle sterkte was om de deelnemers aan de Pride te beschermen viel vooral de manier waarop de berechting van de verantwoordelijken van de aanvallen werd ingevuld de lokale mensenrechtenorganisaties erg tegen. De aanklager van het openbaar ministerie maakte geen gebruik van bestaande hate crime-wetgeving om een strafrechtelijke zaak te beginnen, maar deed de zaken af als kleine overtredingen.

Het verschil tussen vorig jaar en afgelopen zondag kon bijna niet groter zijn. Honderdzestig mensen liepen vreedzaam door de straten van Podgorica. Er waren geen tegendemonstraties en er vielen geen gewonden. Zo’n 1.800 politieagenten (ongeveer de helft van alle politieagenten in Montenegro) zorgden zeer professioneel voor de bescherming van de deelnemers. Mede dankzij de enorme politie-inzet konden de deelnemers zonder gevaar met hun spandoeken – met daarop teksten als: ‘Let’s love each other’, ‘This is just the beginning’ en de slogan van de Pride van dit jaar ‘Traditionally Proud’ -, de route van ongeveer 450 meter afleggen.

De dag voor de Gay Pride sprak ik samen met collega’s met een van organisatoren. Stevan Milivojevic is de directeur van LGBT Forum Progress, hij is sinds hij openlijk voor zijn homoseksualiteit uitkomt talloze keren uitgescholden en fysiek aangevallen. Zijn organisatie runt sinds januari een buurthuis dat de afgelopen maanden meer dan twintig keer is vernield.

Maanden zocht Stevan naar een verhuurder die het aandurfde om een ruimte aan zijn organisatie te verhuren. Helaas bleek er slechts één verhuurder te zijn die het aandurfde, vandaar dat het buurthuis nu op een steenworp afstand van de grootste Servische orthodoxe kerk is gevestigd. Hoe ongelukkig die plek is, werd zaterdag duidelijk.

De politie adviseerde de organisatie om het buurthuis de hele dag te sluiten omdat in de kerk, aan de vooravond van de Pride, een film werd vertoond over ‘de ziekte die homoseksualiteit heet’. Ook bisschop Amfilohije deed eerder in de week mee aan het op scherp zetten van de verhoudingen door de Pride een ‘parade van dood en zelfdestructie’ te noemen. Gelukkig komt er ook een gematigder geluid uit de kerk: een van de geestelijken in Montenegro riep gelovigen op om de deelnemers aan de Pride met rust te laten en thuis te blijven.

Het is duidelijk dat er nog veel te doen om is ervoor te zorgen dat de LGBT-gemeenschap in Montenegro niet alleen wordt beschermd tijdens een Gay Pride, maar ook daarbuiten op steun kan rekenen. Nog altijd beschouwt zeventig procent van de inwoners van Montenegro homoseksualiteit als een ziekte. Voor de organisatoren van de Pride was het goede verloop een enorme overwinning en de boodschap was overduidelijk: dit is pas het begin.

(1985) is persvoorlichter bij Amnesty International Nederland. Hiervoor studeerde hij politicologie aan de Universiteit van Amsterdam en in Chicago. Hij woont in Amsterdam.

Wat kan Rutte met Poetin bespreken?

Stella Lutskevich oogt jong en erg vriendelijk. Haar zoon Dennis zit gevangen. Hij deed mee aan een demonstratie op het Bolotnaya-plein. Zij vertelt , bijna bedeesd, dat ze Dennis gevraagd had waarom hij niet weg was gegaan toen het slaan en vechten begon. Zijn antwoord: ‘Mam, er waren ouders met kinderen bij. Die kon ik toch niet in de steek laten?’ Met dit als gevolg.

image

Dennis probeerde te verhinderen dat de politie sloeg, hij trok aan de arm van een politieman. Vervolgens werd hij op zijn hoofd, op de borst en in het kruis geslagen.

Familieleden van ‘Bolotanaya-gevangenen’ vertellen mij keer op keer dat hun broer of zoon vals is beschuldigd, dat er videobeelden zijn die hun onschuld bewijzen, dat het proces oneerlijk is en soms ook dat de behandeling in de gevangenis slecht is. Men is  bevreesd voor zeer hoge straffen. En er zijn vervelende pesterijen als rechtszittingen die uitgesteld worden, of verplaatst naar een heel kleine ruimte, zodat bijvoorbeeld ouders niet allebei aanwezig kunnen zijn en moeten kiezen wie hun kind wel kan zien en wie niet.

Hoe kan het dat de Russische regering zo meedogenloos te werk kan gaan en de principes van de rechtsstaat aan haar laars lappen? In gesprekken met vertegenwoordigers van ngo’s die zich op mensenrechten richten, komt een somber beeld naar boven.

Werd een aantal jaren geleden de vrijheid van meningsuiting vooral ingeperkt omdat de overheid dat nodig had om stabiel in het zadel te blijven, de laatste  jaren komt er steeds nadrukkelijker  een ideologische component bij. Het benadrukken van traditionele Russische waarden, afzetten tegen het verdorven westen, gepaard met zeer harde repressie tegen alles wat uit de band kan springen. Onafhankelijke media krijgen het steeds moeilijker. TV Rain bijvoorbeeld is door enkele controversiële uitzendingen in de problemen, zeker nu ook kabelexploitanten de censuur voor zijn en hen van de kabel gooien. En niet alleen de pers, ook advocaten en kunstenaars worden steeds verder aan banden gelegd.

Het nieuws in Nederland dat tijdens de Spelen alles en iedereen in Sotsji wordt afgeluisterd, en dat gegevens drie jaar bewaard  worden, werd met een schouderophalen afgedaan. ‘Wat had je dan gedacht? Sotsji is een test voor een Veilige Stad. En na de Spelen gaat Poetin door en wordt alles nog harder’.

Daarom is internationale aandacht zo belangrijk. Op allerlei manieren. Want internationale bekendheid helpt mensen zich veiliger te voelen. En verder? Acties die een beetje de spot drijven met Poetin zijn misschien nog wel het meest effectief. Er was veel waardering voor de acties in Nederland bij het bezoek van Poetin ( svp geen homo’s, geen onafhankelijke advocaten, journalisten achter deze lijn, om Poetin niet af te schrikken). Die raken hem in de kern, omdat ze het beeld van de sterke onoverwinnelijke  leider aantasten.

Twee dagen voor de opening van de Spelen vinden diverse rechtszaken tegen Bolotnaya-gevangenen plaats. Gespreksstof te over zou ik denken voor Mark Rutte, in zijn ontmoeting met Poetin.

(1953) is directeur van Amnesty International Nederland. Hiervoor werkte hij o.a. bij Vluchtelingenwerk Nederland. Hij woont in Utrecht.

Een muur van repressie

Met zeven andere directeuren van Europese Amnesty-afdelingen bood ik donderdag in Moskou 336,412 handtekeningen voor de vrijheid van meningsuiting aan. De 336,412 mensen uit 112 landen die tekenden, accepteren niet dat homo’s en hetero’s door de repressieve wetten van Vladimir Poetin steeds minder ruimte hebben om te zijn wie ze zijn en om zich uit te spreken tegen het Kremlin. Met de petitie roept Amnesty de Russische president verder op een reeks wetten af te schaffen die in strijd zijn met het recht op vrije meningsuiting, het recht om vreedzaam te demonstreren en zich te verenigen.

De overhandiging van de petitie werd voorafgegaan door een optreden van een geboeide professionele ballerina in het centrum van Moskou die de repressie in Rusland symbolisch uitbeeldde. De plek waar we deze actie wilden doen werd door het minister afgekeurd, zogenaamd omdat toeristen daar hinder zouden ondervinden. Ik ben even gaan kijken, er was in verste verte geen toerist te zien. Ook nauwelijks voorbijgangers trouwens.

Naast de aanbieding van de petitie waren er tal van gesprekken. Onder andere met één van de leden van Pussy Riot, Katya Samutsevich. Zij herhaalde wat zij bij onze eerste ontmoeting in Moskou in mei ook al glashelder stelde: aandacht en druk van buiten helpt. Met Katya konden we gelukkig spreken, maar aanvragen voor gesprekken met de Russische minister van Justitie en de openbaar aanklager werden afgewezen. Wel was er een gesprek met Mikhail Fedotov, de voorzitter van de Russische Presidentiële Mensenrechtenraad, die duidelijk maakte hoe moeilijk het momenteel is om het Kremlin op andere gedachten te brengen. Hij vroeg zich hardop af hoe je een muur (van repressie neem ik aan) afbreekt als je sloopkogel een tennisbal is.

Bij Konstantin Dolgov, mensenrechtenambassadeur, ging het vooral over schendingen van mensenrechten in landen van de EU. Daar hebben zij medewerkers een uitgebreid rapport over opgesteld waarin Amnesty maar liefst 28 keer wordt genoemd.

Wat het effect is van de de Russische repressie kan niet duidelijker worden verwoord dan door de Ksenia Kosenko. Zij is de zus van Mikhail Kosenko, die op 6 mei 2012 werd opgepakt terwijl hij vreedzaam demonstreerde tegen Vladmir Poetin. Hij werd beschuldigd van deelname aan rellen en het gebruik van geweld tegen politie-agenten. Op 8 oktober vorig jaar werd hij veroordeeld tot gedwongen opname in een psychiatrische instelling. Een terugkeer naar Sovjet-tijden.

Ksenia vertelde over de gebrekkige medische behandeling, over hoe ze zelf af en toe nieuwe medicatie moest brengen, en over de in haar ogen verkeerde diagnose. Een rapport van een onafhankelijke expert met daarin een andere diagnose van haar broer is door de autoriteiten in een diepe la terecht gekomen.

Nog even terug naar het gesprek met Mikhail Fedotov. Zijn antwoord op de vraag hoe je een muur van repressie afbreekt met een tennisbal gaf hij zelf: ‘Blijven gooien, zo vaak mogelijk raak gooien. Ergens gaat ooit een raam open.’

(1953) is directeur van Amnesty International Nederland. Hiervoor werkte hij o.a. bij Vluchtelingenwerk Nederland. Hij woont in Utrecht.

Zweepslagen voor de moed om verliefd te zijn

Een schokkend beeld: een man liggend op een bankje in een volle rechtszaal in het noorden van Nigeria, schreeuwend van de pijn omdat hij twintig zweepslagen kreeg. Maar dit is de gebruikelijke procedure in een land waar homoseksualiteit verboden is.

Dit is een gastblog van Makmid Kamara, Nigeria-onderzoeker voor Amnesty International

De vervolging van homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders (LHBT) heeft nu een ondenkbaar dieptepunt bereikt in Nigeria. Afgelopen week ondertekende president Goodluck Jonathan een nieuwe antihomowet. Met één pennenstreek introduceerde hij de grootste restrictie op de basisrechten in het land sinds het einde van het militaire dictatuur in 1999.

Nigeriaanse president Goodluck Jonathan. © RODGER BOSCH/AFP/Getty Images.

Onmiddellijk volgde er een heksenjacht. Zodra de wet was aangenomen werden grote aantallen mensen die verdacht werden van het hebben van homoseksuele relaties opgepakt door de Nigeriaanse politie en de hisbah (de Sharia-politie). Sommige werden ‘aangegeven’ door hun buren.

Bijna alle gevangenen werden in eenzame opsluiting vastgehouden, zonder contact met een advocaat.

Volgens lokale mensenrechtenverdedigers hebben de autoriteiten in de noordelijke staat Bauchi al een lijst van 167 namen opgesteld van mensen die op basis van hun vermeende seksualiteit of genderidentiteit gearresteerd moeten worden.

Een assistent-commissaris van de politie in Bauchi vertelde Amnesty International dat de lijst onderdeel uitmaakt van hun ‘profilering van criminelen’. ‘De politie heeft een lijst van mogelijke LHBT’ers in Bauchi die we onder toezicht houden, maar het zijn er minder dan 167. We gebruiken de lijst ook om te achterhalen wie hun slachtoffers zijn’.

Verstrekkende gevolgen

De nieuwe wet verbiedt elke relatie tussen twee volwassenen van dezelfde sekse. Elke vorm van genegenheid in het openbaar tussen twee mensen van dezelfde sekse, zoals een zoen, wordt bestraft met tien jaar gevangenisstraf. Ook mensen die met LHBT’ers omgaan of actievoeren voor homorechten, lopen het risico op een celstraf van tien jaar.

Mensen van dezelfde sekse die een kamer delen omdat ze niet genoeg geld hebben om iets anders te betalen, wat niet ongebruikelijk is in een land waar de meerderheid van minder dan een dollar per dag moet leven, kunnen worden beschuldigd en jarenlang worden opgesloten.

Iedereen kan zijn of haar buurvrouw beschuldigen van homoseksualiteit, of zeggen dat zijn of haar buurman zich heeft uitgesproken over LHBT-rechten. Ook zullen mannen en vrouwen die leven met hiv/aids zich uit angst voor de nieuwe wet misschien niet laten behandelen.

Aanpak van het verkeerde ‘probleem’

De Nigeriaanse autoriteiten lijken gefixeerd te zijn op relaties tussen mensen van dezelfde sekse, terwijl er belangrijke mensenrechtenkwesties zijn om aan te pakken. Het parlement heeft veel tijd besteed aan het aannemen van een wet die ernstige gevolgen kan hebben voor de privélevens van haar burgers. Die tijd had het beter kunnen besteden aan het criminaliseren van marteling en de hervorming van het Nigeriaanse rechtssysteem.

Deze afschuwelijke nieuwe wet is in strijd met Nigeria’s eigen grondwet, waarin de vrijheid van meningsuiting en het recht op gelijke behandeling worden gewaarborgd. Bovendien heeft deze draconische wet nu al verschrikkelijke gevolgen: een heksenjacht waarbij mensen op vreselijke manieren worden vervolgd omdat ze op iemand verliefd worden. De wet moet onmiddellijk worden ingetrokken.

 

Amnesty Nederland maakt een selectie van blogs van Amnesty-medewerkers, experts, mensenrechtenverdedigers en gevangenen van over de hele wereld.